• 10 dingen die je wilt weten over wijnscores, wijnmedailles en wijnonderscheidingen.

    Vraag je jezelf ook wel eens af hoe het zit met al die punten, medailles en onderscheidingen waar sommige wijnen mee pronken? En hoe je die moet interpreteren bij je aankoopbeslissing?

    Wie is eigenlijk de grondlegger van de wijnscores?

    Wat Johan Cruijff is voor het Nederlands voetbal – en die ene club uit onze hoofdstad in het bijzonder – is Robert Parker voor de wijnwereld, de streek Bordeaux in het bijzonder. Er wordt naar de heren geluisterd. Bij Cruijff moet je overigens heel goed luisteren om wijzer te worden uit een brei van aaneengeregen woorden, vergoelijkend Cruijffiaans genoemd. De Amerikaan Parker bedient zich van meer numeriek taalgebruik: hij is verantwoordelijk voor de intrede van de befaamde 100-punten schaal. Parker bood consumenten zo een min of meer objectieve mogelijkheid wijnen te vergelijken op basis van toegekende punten, want toegegeven, wijnbeschrijvingen hebben soms ook een hoog Cruiijffiaans gehalte.

    De 100-punten schaal wordt inmiddels veelvuldig toegepast, maar Parkerpunten hebben nog steeds de meeste impact. Met name chateaux in Bordeaux pasten hun prijsbeleid aan op de scores van Parker: hoge scores betekenden hoge prijzen en dito verkoopcijfers. Al zijn dezelfde chateaux de afgelopen jaren vergeten de prijzen weer naar beneden bij te stellen wat hen recent op kritiek van Parker kwam te staan. ‘En primeur is dead’, aldus het orakel uit Monkton. Daar zijn ze dus niet blij mee in Bordeaux.

    Wat moet je weten over deze 100-punten schaal?

    • De eerste 50 punten krijgt een wijn cadeau. Scores onder de 80 punten zijn sowieso geen aanbeveling. Wel eens een labeltje met ’koop nu: 73 punten’ bij een supermarktrosé gezien?
    • Pas vanaf een punt of 80 wordt de wijn interessant – volgens het smaakpalet van de betreffende recensent. Vanaf 90 punten durft de wijnhandelaar er mee te pronken. Vanaf 95 punten wordt-ie echt schaars. En duur. De maximale score is 100 punten. Zeldzame perfectie volgens de recensent die zich bedient van de 100-punten schaal.
    • Omdat verschillende recensenten eenzelfde wijn belonen met punten zie je uiteenlopende scores. Verwarrend. Weet dus een beetje wiens voorkeursstijl past bij jouw smaak. Mijd hoog scorende wijnen van onder meer James Suckling als je niet houdt van dikke wijnen met een hoog alcoholpercentage en dito houtinvloed. Want die vindt James namelijk wél lekker.
    • Een Pinot Noir uit het Ahrdal in Duitsland met 90 punten smaakt héél anders dan eentje uit Russian River Valley in Californië met dezelfde score.

    Wat moet je nog meer weten over al die punten, bekertjes, sterren, omfietsdingen en buitenkansjes?

    • Het wemelt van de wijnconcoursen, -schrijvers en -gidsen en derhalve ook van de medailles, (hoge) scores en andersoortige aanbevelingen. Want er moet natuurlijk wel geld verdiend worden.
    • Pas op voor bronzen medailles! Die hebben dus geen goud en/of zilver wat ook al geen garantie is voor een mooi glas wijn.
    • Een fles wijn met 8 zichtbare onderscheidingen is vaker sneu dan koopwaardig. Een linksback volgekliederd met tatoeages is ook niet per se in staat tot een goede cross pass.
    • Elk land of elke streek heeft wel één of meerdere echte experts, dus recensenten die niet alleen het topje van de ijsberg kennen en scoren. Volg deze als je een specifiek gebied en haar wijnen interessant vindt. Eichelmann en Gault Millau zijn prima voor Duitsland.
    • Vertrouw je eigen smaak en het advies van je wijnhandelaar. Daarbij worden veel wijnen überhaupt niet (internationaal) gescoord en blijven er vele gems onder de radar.
    • ‘If it sounds too good to be true, it is too good to be true’

    Zo. Nu is het tijd voor een sappige, ongescoorde Weissburgunder van Weingut Pfirmann smiley

    Deel dit blog bericht